Gölge

Kaldım bir çare ki ne fayda

Kalmışım kendimden ayrı bir parça

Kalan benden bir ben etmez iken

Sen de kimsin ey bedensiz ben

Kayboldum aşkın çölünde avare gibi

Bu tesbih ki kestirip atar dilleri

Varım dedim var olduğum kadar

Değmiş boynum arşa boşadır münacaatlar

Af dilerken direndim öksüz bir baş

Yerde şimdi bütün var ile yok uğraş

Bu hasrete bir ben denmeli ki anlatayım

Destan gibi okunan Yasinlere konayım

Sonra rüya sandım dünyayı bir anlık

Oysa biz rüyalar içindeki rüyalara inandık

Şimdi anladım ki korkum bir golgedir

Aslolan korku hiçmiş gibi görünendir

Ve ben kendimin öz şahidi

Musa'sını yitirmiş asa gibi

Dili tutulmuş kavim ve ah'larım

Helak olacak bir kavim gibi anlattıklarım

Ne bileyim deve deve değil

Bana göl gibi gelen oysaki sahtedir

En inanilacak sahne ölümlü bir son

Ölümle görevli olan bile ölecektir en son

Kendimi kurtaracak gemi iken yüzüm selde

Var mı kendimden hakiki soyut gölge

Yürü bakalım gölgelerin gölgesi

Sen ki inancın kara perdesi

Bir dal ki gölgesi kadar var yani gölgesi

Var olan şeyin bir sırrıdır yani kendisi

Gölge ki oyunları en güzel o oynar

Duvarda kulakları dik bana bakar

Ben yine zekeriya gibi kendi içimde kurban

Ah desem gidecek elimden bin yıllık iman

Sustum bir gölge gibi hakiki elzemimden

Kaçtım da kurtulamadım karanlık gövdemden