Yaşarmış Gibi

ben yazdım, kaleme hükmettim yazdım 

Dilimin elime söylediklerine şaşırdım 

İçimde amansız bir dert büyütüp saldım denizlere 

İçimden içine akan bir ırmak gibi yetişti mahşere 

Ağzımda beslediğim yılan olmuş günlerce  

Dilim bu çağın yabancısı belki de  

Kendime zararım yok gitmekle kalmak arasında 

Ama bir çıkar yol da gözetmiyorum kollarıma 

Öyle bir hafakan ki bu parmaklıklar ve zaman 

Kal diyor kendime mübaşire bir adam 

Geçemediğim sokaklaradır artık selamlar 

İşe yaramaz oldu saatler, haplar, yazarlar 

Çünkü Veba bu gelen en ötelerden 

Lokman’dan kalan reçetelere İdris’ten 

Tufan'dır adi konulmaz bir mukayese 

Sen dur diyor yaşa karışan beyazlar nafile 

Artık senin gelme vaktindir zaman geçti benden 

Bir sen eksiksin bende bir de sana dair kelimem 

Yaşadığıma bakma bu zamanlar yaşıyor herkes 

Bu kez ölümün bir şaka gibi geldiği son kez 

Beni yaşamama rağmen ölülerden say 

Oysa ölüyordum ben yaşarmış gibi 

Yaşa armış gibi.