Külli Kül

KÜLLÎ KÜL

Taş taş üstünde değil ruhumdaki aynada

Hangi uçtan çekiversem hayatımın ipini

Yer ve gök bir olup da dönüverir kızıla

Geleni hoş görüp de sövsem mi dün gideni

Düşünce oyunları dönüverdi kavgaya

Toz duman bir sefalet hınzırca gülümseme

Sessiz sessiz çığlıklar beynimin kenarında

Herhalde delilik bu boşuna garipseme

Sevdalandığım yürek neden yanımda yoksun

Titriyor anlamlarım yeniden var olamam

Rezilliğim teşhirde bırak elalem baksın

Bir kere kandım ama bir daha hiç konamam

Yangın var öbek öbek tüten duman değil mi

Sevdalar boşlanmışken neden çanlar çalıyor

Dumanımı savuran seherde yel değil mi

Göklerdeki karaltı yanan kavlim oluyor