Başkentimi Özledim

Hırçın bir Karadeniz’di dalgalanan saçların

Telindeki deniz kabuklarını

İçimdeki sahile çarpardı

Köpük köpük heyecan birikirdi

Yılkılar sevişirdi Toroslara benzeyen kaşlarının dibinde

Kırmızı elmacık kemiğin her mevsim olgundu

Kiraz yemiş gibiydi ince dudakların

Arada özgürlük şarkısı söylerdi kirpiklerin

Mahcup bir İç Anadolu’ydu gamzen

Ana yurduma benzerdi bir avuç yüzün

Yurdumu özledim

Başkentim vardı içinde

Kehribar bulutlardan

Sırılsıklam ıslandığım

Eteklerinde kır çiçekleri açan

Çıktıkça nefesi kesen

Yüksek rakımlı yeşilimsi dağları olan

Dudak değmemiş

İçinden bal akan nehirlerin taştığı

Ela gözlerin vardı

En çok da

Öpmeyi unuttuğum

Ateşin kalbinin attığı

Bulutların dağların nehirlerin yandığı

Gözlerini özledim

Yurtsuzluğumdandır

Dadaloğlu’nun özgür sesinden

Tayların kaçıştığı Toroslara

Durulmayan afacan Karadeniz’e

Ürperen anılara gidişim

En çok da başkentimi özledim

Ondandır dudaklarımdaki yanık izi

Ondandır sadece gözlerinden öpüşüm