Sessizlik O Kadar Derin ki Kalabalıkların Mutsuzluğu

Sessizlik O Kadar Derin Ki- Kalabalıkların Mutsuzluğu-

Nefesimde son nefes kalana kadar kelimeleri sözcükleri yazıp serpmek istiyorum âleme, bir çiçek kokusunda bir gülümseme tadında, başarabilir miyim bilmem Rabbim bilir. Sessizlik kaplasa da etrafım sokakları, bir mutluluk sesi eklemek istiyorum bir hece ile aşk ile az gülümseyin, size gülümsemeyenlere gülümseyin demek bunu her sokağa mahalleye şehre yazmak istiyorum, yetişebilir miyim yetişebildiğim kadar diyerek yazıyorum yolluyorum.

Sessizlik o kadar derin ki içine düşmüşüz ki çıkara bilemek çok zor gülümseyen gönülden bir ip sarkıtıyorum aşağıya, içine düşenleri kendimi çıkarmak için-ben yukarda isem benliğim benden ayrı uzaklarda düşmüş sessizlik kuyularına- uzanarak tutunan var mı bekliyorum yok bir işaret hareketlilik. Atsam kendimi aşağıya kim çıkaracak bizi kim uğraşacak? Bekliyorum sabırla…

Gönlümüzü çatlatan parçalayan ne varsa peşindeyiz içindeyiz, düzelten değiliz oysa düzeltmeliyiz, sevmeliyiz gülümsemeliyiz ama nasıl ne şekilde? Birlikte esenlikte buluşarak düzeltebilir miyiz? Sevebilir miyiz? Gülümseye bilir miyiz? Bekliyorum önce kendimi sonrasında sizleri. Aynı zamanda sosyal becerileri geliştirelim duygularımızın problem sorun çözmedeki hassasiyetini de yanımızda getirelim unutmayalım, sakın birileri yola çıkmış gitmiştir biz gitmeyelim, nasıl olsa birisi çözmek için yoldadır demeyelim lütfen… Yalnızlıktan mutluluk duymayalım, kalabalıkların mutluluğuyla mutluluk duyalım.

Mehmet Aluç