Sevda Sandığım

SEVDA SANDIĞIM

Çok kırıldım

Gecede aysız karanlığa

Pusuya yatmış ne varsa

Tehditkâr!

Yarım, yalan sevdalara kırıldım.

Suçludur kalbim dokunduğundan baharlara.

Sen hazanda hasatsın

Def çalar eylül

Gelincikler dökülür ovada

Sen kabuksun her sonbahar

Kanı dinmiş yarada kalbim;

Bilmez miydin onca zaman, kırılacaksın!

Yarım asırlık fısıltılar

Ve masalları Lafontenin,

Herkes bilir bunu çocukluğundan.

Çocukluğumda kırıldığımdan mı yarına

Yarında çocuk kalmak mıydı kabahatim.

Çok kırıldım;

Ah eder, inler içim.

Güneşi sebep bilirim yalancı aydınlıklara.

Hâlbuki bir hikâyede yürümüştü kervan

Bir bahçede açacaktı çiçek

Belki bir kuş şarkı söyleyecekti

Bir kelebek konacaktı saçlarına;

Ama ben bakışlarında kırıldım.

En derininde, teninde,

Atardamarlarındayım sandım kalbine dokunacakmış gibi.

Kalbime dokundu bütün saltanatı sevdanın;

Şarkılar söyledi zaman

Alkışlar sustu

Heceledim, hep dinledim.

Görev bildi kulaklarım

Bütün notalarını aldı içine nağmenin.

Çok kırgınım şimdi…

Ama sorun değil, hazandayım

Zandayım

Tandayım uykusuzluğa yaren;

Ve ben bir kere daha yarı yoldayım

Yarısı sabık zamanın.

Hoyratça sandığım kocaman kucak

Sımsıkı bir aşk

Şişkin bir ödemden akan iltihap,

Kötü bir koku

Sevda sandığım, kandığım.

Son vedasıdır bu kalbin

Boynu bükük değil,

Kaderin gülümsetebildiği bir espride,

Dimdik kaldığım…