Şavk

Karanlık sessiz kalır…

...evin etrafına buğulu ışık süzülür

pencereden düşen şavk girdapları 

odayı ince tozla kaplarken

tüm nesneler sessiz mabet gibi

tütün ve kahve kokusu eşliğinde

piyano ve keman gürlemesinde

her saatin derinleşen ızdırabı  

sensizliğin gölgesi gözün algısı 

her gün ağaran her anı suskun

ıssız bir günün sonuna açılan

bahçede hışırdayan yaprakların 

rüzgarın ayaz senfonik mırıltısı

en kırılgan kristaller kadar narin

yazılan kelimeyi okumak için yaşa

yazmaktadır duyguların aynasında  

kısır bir döngü hissedilen ölümler

pencereden sızan karanlıkta diriliş

göğ gümüşe çalan sessizlik nehri 

kuzgunlar tellerde dinleniyorlar 

seni aramak için gözlerini arıyorum

ipliksi ağlar sarmış duvarın tümünü

son olmak istiyorum gölge gibi

gölgeleri yok eden son şavk gibi 

son nefesle küflenen ekmek gibi…