Kalana Vurgunum

KALANA VURGUNUM

Çiçeklerden güldü anlattı seni

Türkü efkârıyla dinletti seni

Bahar yağmuruyla gökten düşerken

Hazanda ekimdi özletti seni

Sen ki yüreğimde kurulu köşkün

Oda oda gezer olmuşum şaşkın

Ol vakit lâl idi çözüldü dilim

Çölde değil ama dilimde aşkın

Sen tuval ol benim elimde fırça

Değdirsin rengini bukleli saça

Uyku gözlerinden akıyor güne

Yatağın olurum serilip dostça

Gülüşün gizlenmiş güzel yüzüne

Bakışın hapistir kalbin gizine

Aklından ne geçer bilene ala

Kalana vurgunum sevda izine