Bırakıp Gittin

kendime söyletiyorum

mümkün mü bir kerede

her şey olmak

beni dinlemeden uzaklara gittin

bir merminin çarpması kadar

sarsıldım ,düştüm ,yerdeyim

kendime gelemedim

kalbim parçalanıyor

yaz esintisi kuşlar geçiyor

sahile vuran dalgalar sesleniyor

gökdelenler işgal etmiş şehri

ve senin terk edişin

karanlık çökünce ara beni

neredesin ?

habersiz kaldığım her gün

ne şehri görüyorum

ne de hayattan sesler duyuyorum

yaşamıyorum

yalan söylüyorum kendime

acı çekmiyorum diye

gece yarısı yağmuru başladı

ağaçlara camlara vuruyor

bir haber senden bekliyorum

kapıları pencereleri açtım

kendi kendime söyleniyorum…

mustafa kaya

14.11.2020 / Üsküdar