Yitik Yıllar

                          YİTİK YILLAR

O kadar acımasız ki, yıllar

Bir o kadar da vurdum duymaz kimine.

Eksilmemiş kara bulutlar, gündüz düşlerinde.

Işığa hasret mi hasret gönül penceresi.

Ne farkeder ! 

Kar yağmış, güneş bile çaresiz

Bahçede sararmış otlar, kurumuş ağaçlar

Bitmeyen dikenli yollar, yokuşlar.

Matem tutmuş dar sokaklar loş yalnızlıklarda.

Bir el bile değmemiş kapı tokmağına 

Yorgun bakışların tutsağı olmuş anılar.

Belki de tek tesellisi;

Anlamsız sözlerle çınlayan yüreği.

Yaşamın hoyratlığında akmış gitmiş.

Dur diyememiş yıllara,

Anıların sel gibi aktığı arnavut kaldırımlarda

                                    Yalçın Atamer 

                                                 15.Aralık 2020, Bergama