Köy Yolculuğu

yıllar öncesiydi köye kardeşimle yolcu olmuştuk

ben ortaokul bir ,kardeşim ilkokul 3.sınıf
sen küçüktün kardeşim ben senden küçük
iki küçük çağa olup yürüdük hatırlasana
Ankara'dan Vahşen'e uğurlandık mutlulukla
akşam önü sevinçli Ağın'a indik
yolu biliyordum sanki ama karıştırdık
kaç kez yanıldık Ağın'dan çıkamadık
bir elimde ağır mı ağır sepet
bir elimde sen daha ağırsın
bana emanetsin çünkü
düştük yola hava kararmadan varmalıydık

seni teskin ederken korkuyordum ben de

sıra dutları geçtik yolumuz az değildi
geçen arabalar durmadı
kimse acıyıp ta almadı
yol iyice ıssızlaştı karanlık yaklaştı
kaç viraj döndük
her viraj önü köyümüze çıkacaktı
hep umutlandık bir türlü görünmedi
köy yolu mu uzamıştı

yoksa biz mi yolu benzettik
bilmiyorum ağlaştık mı ?
kah hatırlıyordum yolu kah unutuyorum
bir viraj daha dönüyoruz
nihayet tanımıştık burası zehra tarlasıydı
gözlerimize mutluluk doldu

işte Mahmud’un geyiği dedik şurada mezarlık

tamam köy burasıydı artık 
sesler geliyordu ilk duyduğumuz ses kuriklerindi
sonra
evini kaybeden gıdiklerin di

eşeklerin anırması ,sahibini arayan koyunlar

hepsi bizim köy
gördük musalla taşını heyecanlandık
arktan akan su hakko'nundu
şimdi ne sepet ağır geliyordu
ne de kaybolmuşluk korkusu
en güzel finalimiz
akşam ezanları okunuyordu

telaşlanmış nenem dedem yol gözlüyordu

abi kardeş nasıl sevinçliydik mutlu

köyümüzü bulmuş büyümüştük ...


mustafa kaya
16.12.2020/ çengelköy