Çizgi

çocukken
"haddini bilmez"dik biz
hacmine uymaz buğu
güneye kalkan poyrazdık
hem arka bahçede kuytu

büyüdükçe
rüya sandık çocukluğu
ve abartılı bir coşku
oysa dizlerimizdeki yaraydı
biraz da karanlıktaki korku

şimdi
hoyrat ellerce aranırken üstümüz
ceplerimizde bulunan
üstü çizik duygular sadece
sevgiye kanıt yok artık
aşk nicedir çizginin gerisinde

ama halâ
dalgalı bir ıslık sesinde çocukluk
belki demir bisikletin selesinde
rüzgâra bağışlanan saçlarda
ille de "bir yangının külü" nde

ah! aslında dünde çocukluk,
hep geçip giden günde