Hep İnsanız Çok Şükür

bir gece bir gün ansızın göçersin 

toprağını denize dökerek gidersin

peygamber sözüne kucak açarsın

şiirlerine mürekkep dökenler gibi

musa asası kadar denizleri yararak

göçüp dolaşan rüzgar kadar sessizce

denize dökülen ırmaklar kadar asilce

az`la yetinen bir derviş kadar sabırlı

yüreğim titreyen yüce bir meşale

ademden beri nuh kardeşim 

yusufça karanlıkta ağlamaktan

kan gölüne benzer gözlerim

karanlığı giyen ıssız bir şair gibiyim 

sırtında yamalı kefen taşıyanlar gibiyim

çarmıhlara gerilen mesih'in akan kanıyım

küflü ekmeğini bölüştüren bir dilenciyim

ya şükür biz tahılları mübarek tuttukça

doyar karnı cünle cihan yoksulun 

biz cümle bahçeleri meşale kıldıkça

nehirler içinde boğulan onca susuz kalanların ahına ya şükür...

söyle,,

musa değilmiydi firavunu kardeş bilen

yusuf değilmiydi züleyha'yı görmezden 

gelen,cihana bedel güzelliğine rağmen

ya şükür adalet terazisi şaşmaz amen 

cümle  hep insanız çok şükür

çölde yanan mecnunlarız

havva, leyla, şirin uğruna 

tek başına tapınaklarını yıkanlarız

babil de putlar bıçağını bilerken

sümer tanrılarından medet beklemedik 

mezopotamya sahalarındaki tapınakları yıkanlarız ya şükür insanlık ölmedi ya…