19 Mayıs 1980 Ve 19 Mayıs 1981Manavgat

Vay be. Üzerinden kırk bir- kırk iki sene geçmiş. Oysa her şey dün gibi gözlerimin önünde.

Yaklaşık Nisan Ayı başlarında başlamıştı 19 Mayıs Gençlik ve Spor Bayramı hazırlıkları.

Öğretmenlik hayatıma 30 Kasım 1978 de başladığım için ilk 19 Mayıs Bayramımızı 19 Mayıs 1979 da kutlamıştım öğretmen olarak.

Evet, 6 Mayıs 1979 da Halkın Kurtuluşundan Türk halkını bela ve musibetlerden kurtarmak adına(!) yediğim o feci dayağın üzerinden sadece on üç gün geçmişti. Kafamdaki dikiş izleri henüz kapanmıştı ama 19 Mayıs 1979 da ben de diğer öğretmen arkadaşlarım ve öğrencilerim ile 19 Mayıs kutlamalarına dahil olmuştum.

Öğrencilik yıllarımda da tek tük kız öğrenci arkadaşlarım 19 Mayıs törenlerine katılmamak için bin dereden su getirirlerdi. ‘’ Tek tük ‘’ Diyorum zira Bakırköy Lisesi Öğrencisiydim ve bizim liseden öyle çok fazla gerici(!) yobaz(!) çıkmazdı. O tek tükler de böyle 19 Mayıslarda iyot gibi açığa çıkarlardı.

Öğretmenliğe başladığımın daha ilk senesinde bu problemin çok daha büyük bir boyutta olduğunu gördüm görev yaptığım Manavgat İmam-Hatip Lisesinde. Kız öğrencilerin hiç biri bırakın mini etekli olarak törene katılmayı, başlarını açmayı bile istemiyorlardı. O sebeple de her biri 19 Mayıs’tan bir kaç gün önce hastanenin yolunu tutmuştu. Veliler, cebren veya hile ile kız çocuklarına hastalık raporu alıyorlardı ki kimi veliler zaten işi en başta sağlama alıp kız çocuklarına ‘’ Beden Eğitimi Dersine giremez.’’ Raporu almışlardı. İşte bu raporu en baştan almayanlar şimdi bir sürü sebep uyduruyorladı. Öyle ki neredeyse bütün kız öğrencilerimiz menisküsten ileri derecede fıtığa, ileri derecede fıtıktan kızamığa, boğmacaya aklınıza gelen her türlü derde düçar idiler(!)

Bu arada arkası sağlam olmadığı için doktorlar tarafından ‘’ Kardeşim ! Kızının hiç bir şeyi yok. Tıpış tıpış o törenlere katılacak’’ Diye fırça yiyen gariban vatandaşa boynunu bükmekten başka çare kalmıyordu ama işin o kısmını da okul müdürü hallediyordu: Bayrama ille de jimnastik hareketlerine katılarak katılması şart değildi ya öğrencilerin. 19 Mayıs şiirleri okuyacak öğrencileri kızlardan seçersin, yürüyüş koluna bir iki kız öğrenci eklersin olur biterdi ve hep de böyle oldu.

Şimdi Kurtuluş Savaşı ile ilgili Yukarıdaki resimlere bakalım.

Cepheye mermi taşıyan kadınlar hep tesettürlü kadın ve kızlar.

Doğrudan doğruya eline silahı alıp düşman üzerine yürüyen kadın ve kızlarımız da tesettürlü kadınlar.

Ve dahası bugün bayramını kutladığımız 19 Mayıs 1919 un mimarı Mustafa Kemal Atatürk’ün annesi, eşi de tesettürlü bir kadın ama gelin görün ki bu ülkede 1974 yılında hem de memleketim Kars gibi mutaassıp bir ilimizde kız öğrencilerimiz, fotoğrafta gördüğünüz kıyafetlerle törene iştirak ediyorlar. Neden? Medeni olacağız. Çağdaş olacağız.

Kurtuluş Savaşında bayrağı taşıyan kadınlar- kızlar hep tesettürlü ama kurtulduktan sonra sanki o savaş tesettüre karşı yapılmış bir savaşmış gibi milli bayramlarda bayrak taşıyan kızlar mini etekli.  

Yahu Allah aşkına birileri açıklasın bana bizim zamanımızın Milli Eğitim Kılık Kıyafet Yönetmeliğinde bile kız öğrencilerin kıyafetleri maddesinde ‘’ Kızların etekleri diz altında olacak’’ Denirken 19 Mayıslarda bu etekler niçin diz üstüne çıkardı? Yok hani daha medeni bir görünüm içinse bu kılık kıyafet yönetmeliğine ne ihtiyaç vardı? Aslolan kılık kıyafet yönetmeliği ise 19 Mayıslarda bu yönetmelik niçin çiğneniyordu?

İşin ilginci çağdaşlığını ve medeniyetini taklit ettiğimiz batıda böyle bir kıyafet ancak plajlarda söz konusuydu. Yani medeniyette sollamıştık batıyı (!)

Neyse...

1980 Yılının 19 Mayısında yine kız öğrencilerin bir kaçı yürüyüş kolunda, bir ikisi şiir okuyacak, diğerleri raporlu olmak üzere erkek öğrencilerimizle hazır ve nâzırız. Manavgat İmam- Hatip lisesinden, bugün artık nostaljik bir köprü olan köprüye doğru ilerliyoruz.

İlerlemesine ilerliyoruz ama yüreğimiz de ağzımızda çünkü köprünün Antalya tarafı bize ait değil.

Yok yok bir başka ülke topraklarına doğru ilerlemiyoruz ama köprünün o tarafı benim kafayı dağıtanların hakimiyetinde. Gerçi bu kadar büyük bir kalabalığa saldırmazlar ama mutlaka bir parazit yapacakları kesin.

İyice yaklaştık köprüye. Okul Bandosu, Sosyal Bilgiler Öğretmenimizin neredeyse iki aylık bir taliminden sonra boru ve trampetle zar zor çalabildiği (Daha doğrusu biraz biraz benzettikleri. ) Gençlik Marşını çalıyor... Tabii ki o zamanlar ‘’ Dağ Başını Duman Almış’’ Marşı olarak bildiğimiz bu marşın aslında   ‘’ Üç Şırfıntı Kız’’ manasına gelen ve bir İsveç halk şarkısı olan  ‘’ Tre Tralllande Jantör’’ Olduğunu ne biz biliyoruz ne de köprünün diğer tarafındaki Uzun Adil ve çetesi.

Efendim, Uzun Adil o yıllarda Manavgat’ın bizim nezdimizde en korkulan kişisi... Aslına bakacak olursanız bir avuçlar ama öyle ses çıkarıyorlar ki onların korkusundan köprüden geçip mesela Belediyeye, Kaymakamlığa, İlçe Milli Eğitim Müdürlüğüne gidemiyoruz. Sabahtan akşama kadar köprü başındaki TÖB-DER Binasının önünde kendisi ya da çetesi nöbetteler.

İyice yaklaştık köprüye...

Uzun Adil ve Çetesi her zamanki yerlerindeler. Eyvah ki eyvah.

Yok yani dediğim gibi böyle bir kalabalığa saldıramazlar ama bir provokasyon yapacaklar kesin.

Önlerinden geçiyoruz davula ve trampetlere daha kuvvetli vurup borazanları daha sesli çaldırarak. Bir taraftan da gür bir sesle söylüyoruz: ‘’ Sesimizi yer, gök, su, dinlesin. Sert adımlarla her yer inlesin, inlesin.’’