Senkronik Ayin

Bir ses gelir derinden, zamanın akışı bu

Karlar yağar üstüme, mevsimlerin kışı bu

Kendimle konuşurum, yoran var mı ahvale

Kemter gezer viranem, zehirlenmiş aşı bu

Bazen gülerim lakin, dudağımda azap var

Yıkılmış mı ki dünyam, yüreğimde harap var

Yanar türküler dilde, sesim döner celale

Sazım sözle koştursam, tellerinde mızrap var

Soranlara derim ki, halım dünden nicedir

Tan kızıla boyanır, günümde renk gecedir

İçimde nasır tutmuş, cevap der ol suale

Nefeste gizli ahım, iki harflik hecedir

Gezerim köşe bucak, mananın peşindeyim

Sanırlar kör ışıkta, iki büklüm indeyim

Sabrım iltica eder, sığınır itidale

Zaman sarmala girmiş, senkronik ayindeyim

Nitchtze’nin Zerdüştünü, eserken gördüm yelde

Gizlemiş muradını, kendin ararmış yolda

Aynıların deryası, derunda infiale

İten dalgayı görmez, lezzet arama yalda

“Böyle buyurdu Zerdüşt”; “insan, aşkın kaledir”

Aşk değerse yüreğe, Yunus’a da kuledir

Yıkar gövdeyi mana, dönerse sevda sele

Tatmine ermez gönül, zahirde gün çiledir

Nedendir, geçip giden, zamandan korkar insan

Halbuki gitmiştir o, kalandan korkar insan

Sanırız zahirdedir; kalp aşina güzele

Aynalarda gördüğü, virandan korkar insan

Görmeyi bilmek midir, zamanın fazileti

Asrın, asra mirası, körlük müdür illeti

Ebede varmak için, bakılmaz mı ezele

Reddi miras ederim; gördüğüm sefaleti

Şimdi ben, akan selde, başı boş salık mıyım

Derinden sesi gelen, zamanda kalık mıyım

Nefsi halde, bir ceren; hapsolmuşum emele

Yaban sevdalarında, tuzakta çalık mıyım

Bir tuvalde gizlenmiş, kaderimin cilvesi

Renklerle oynaşırım, manada sır işvesi

Zamanım yoksunlaşır, not düşülsün amele

Özümde örselenmiş, ortak dilin şivesi

Bozuk kalır ruhumda, gelen sesin yavesi