Çocuklarımız

ÇOCUKLARIMIZ*

Varsın bir çivi bile çakamasın çocuğun

Ama gittiği okul, sınıfı iyi olsun

Dünyasına çocukça bakamasın çocuğun

Ama bütün derslerin notu pekiyi olsun

Varsın misafirlere bir hoş geldin demesin

Varsın arkadaşıyla iki laf edemesin

Oyun oynayanların yanına gidemesin

Yeter ki tek başına okula gidip gelsin

Arkadaşça bindiği otobüsten indirin(!)

Aklının ermediği vaatle sevindirin(!)

Başarıyı parayla ölçüp ödüllendirin(!)

Yeter ki istediğin yüksek okulu alsın

Eğer canı oynamak isterse azarlayın

Her bir başarısını övünçle pazarlayın

Gününü yaşatmadan yarına hazırlayın

Yeter ki kariyeri en yüksekleri bulsun

Şimdi bakıp seyredin, sizden olma tomurcuk

Etli butlu bir robot, gözleri boncuk boncuk

Çocukluğunu asla yaşamamış bir çocuk

Varsın sevgi bilmesin, bir tek bencillik bilsin

Bilmek gerek çocuğun elleri neye yatkın

Gönlü neyi arzular, ruhu ne yöne taşkın

Dili neye uyumlu, nelerden canı bıkkın

Düşerse kendi kalksın, yaşam içinde kalsın.

Çocuğunu bir robot gibi yaşatma, asla

Onu robotla değil, çocuklarla kıyasla

Çocuk sevgiyle büyür, gelişemez ki hırsla

Bırakın insan kalsın, insan gibi yücelsin

11.09.2021/Samsun

*Psikolog Üstün DÖKMEN ’in bir yazısından

İbrahim COŞAR