Zuhal Yıldızı

         
Diledim Mevlâ’mdan bahtıma bir yâr
Tozpembeydi dünyam huzurdu hâlim.
 
Nasipmiş gönülden sevdim bir güzel
Ferhat’tı Kerem’di yâre misâlim.
 
Yürekten akışla bağlandım ona
Parlayan mehtabım oldu zülâlim.
 
Canım, cananımdı alın yazımdı
Kalbim adanmıştı yoktu ihmâlim.
 
Sevdanın mevsimi geride kaldı
Hazân gelip çattı soldu visâlim.
 
Kaderimdir deyip rıza gösterdim
Sükûta uğradı vuslat hayâlim.
 
Firakla kırıldı umut dallarım
Hüsrânı yaşadı vurgun şimâlim.
 
Sevgim suç sayıldı özlem kabahat
Bundan dolayıdır gönül celâlim.
 
Umutsuz yarınlar yetimdir düşler
Yoksundur huzurdan gülmez cemâlim
 
Bitmeyen hayaller çıkmaz sokağım
Hicrânı yaşarım aşktır vebâlim.
 
Yarınsız sevdanın yorgunuyum ben
Elalem diline düşmüş ahvâlim.
 
Aşkın çölündeyim hasrete tutsak
Leylâ’nın Mecnun’u değil emsâlim.
 
Bu sevda tüketti tüm dermanımı
Peşinden koştukça bitti mecâlim.
 
Ey gönül ufkumda kaybolan yıldız
Ömrüme doğup ta batan Zühal’im .
 
Hayalin gözümde bir serap gibi
Hüzün tablosudur özlem tuvalim.
 
Sevda’nın yetimi gönlüm çaresiz
Bitmeyen çileyle şimdi hem hâl’im.
 
Anladım ki artık tükendi umut
Her iki cihanda sensin zevalim.
 
Bu sevda derdinden el âmân yarâp
Nereye gidiyor bilmem ikbâlim.
 
Bağışla kulunu asiysem eğer
Canansız eksiktir hayat kemâlim.
 
Takdir eden sensin ne deyim bilmem
İsterdim ki o yâr olsun helâlim.
 
İsyanım kendime, gönlüme Mevlâ’m
Günahkâr bir kalple zor irtihâlim.
 
Ey rahmet sahibi duy niyâzımı
Huzur ver gönlüme huzur iclâlim.
 
Menderes OYANIK
17.04.2008