Gül ki

GÜL Kİ

Gül; bahtımın aynasına, beni versin yansıyan

Mavi gökten kopsun da, insin küme bulutlar

Dizilsin Kehkeşanlar, aydınlansın aşiyan

Senden yana sönmüştü, alevlensin umutlar

Bana dildâr olasın, hayal kıskansın seni

Bırak öyle bilsinler: sevdaya kansın; seni

Hayalin gölgesinde yıldızlar ansın seni

Gerçeğe güneş doğar, düşlerimde vücutlar

Sorma bana, “ne dersin, yüreğin zalim midir

Ben gülersem sevdaya, gamzeler alim midir

Gözlerim göğün rengi, bakışlarım mim midir”

Sorma ki, şahı olsun; cevabımın sükûtlar

Birkaç damla gözyaşı, gecede sönük fener

Arafında dolaşır, karanlığındaki er

Nefesi tavaf olur, alıp verdiği, sefer

Adın dilde zikrolur, gerçekleşir maksutlar

Ağla; sökülsün kiri, gözlerindeki varın

Aksın bakışlarından, sırrındaki nazarın

Tut elimi, sıkıca; azad olunca arın

Gözlerini kıskansın, zümrüt, inci, yakutlar

Kavur; tütsün semaya, yüreğin ateşinde

Aşkının benzeri yok, sükut inşat eşinde

Eşitsiz kalmış sevdam, gâh hanede, gâh inde

İçim kocaman derya, neylesin skavutlar

Bağır; düşsün yankısı, vadilerden dağlara

Sürgün yemiş muradım, takılmışım ağlara

Kalem kağıt olsaydım, kelamımı çağlara

Ayan eder tutamaz, hükmü yitik hudutlar

Yansın; mevsimler yılda, zamana ceza olsun

Kızılca kıyametler, günümde eza olsun

İçinde yoksan eğer, rüyalar heba olsun

Solsun güller laleler, kurtlansın kara dutlar

Gül; sevdamın çilesine, dinsin içte ağıtım

Gül ki yaşımdaki tuz, yanağımda bağıtım

Arşını ökçe yaptım; sana varmak ahitim

Gül; bahtımın karasına, ayan olsun çaputlar

Sökülsün; prangalı, boynum vuran hamutlar