Kalbimde Dinmez Yara

Belki de aşk sandığım, kalbimde dinmez yara,

İstemem arşı senden, avuntum yeter dedim.

Geçti gitti zamandan, bunu da yaz zarara,

Utandım saçlarımdan, gör halim beter dedim.

Affet beni sevdiğim, neyleyeyim sevmişim,

Aşk oldu kılavuzum, dar-ı ummana daldım.

Geçer sensizde vakit, ben nezdime sövmüşüm,

Tükendim asumanda, öylece kalakaldım.

Masumdu hayallerim, sessizce söylemiştim,

İçimin her rengini, yüreğine dökerek.

Karanlık rüyaları, bergüzar eylemiştim,

Her anın ravzasına, gülüşünü dikerek.

Hiç utanmam aldanma, sevmek olur muymuş suç,

Ademe    kavi   olan,   mısralara  yazmaktır.

Şimdi   ayrılık    vakti,    aşka    tutarken   oruç,

Usul   usul  kalemle,   mezarımı   kazmaktır.

Âdem Efiloğlu