Kuyu

ne çok varmış senden içimde
ve ne çok yalnızmışım ben özümde
içim koca bir harabeyken bile
dışım yıkılmamaya yemin etmiş bir kere

iyi biri olmaya çalışırken
kendimi kör kuyulardan toplamışım yine
yukarıya uzandıkça ellerim
tekrar çekmiş beni en dibe sessiz gözlerin

ve bağırmak istedikçe insanlara
duvarlar olmuş sırdaşım
boğazımdaki yumruyla hep arkadaşmış
kalp çarpıntılarım

belki de sana değil kızgınlığım
yanlış tesadüflere inanan kendimeydi
kırgınlığım