Pişmanım

Sabahın şafağına uzanırken düşlerim

İrkildim iç sesimle birden bire uyandım

Susuz kalmış gül gibi solmuştu gülüşlerim

Pişmanlık ateşiyle yattığım yerde yandım

Alevlerde kalmıştım içim dışım kavruldu

İnancım ve düşüncem geçmişime savruldu

Yalan dünya insanı olduğuma pişmanım

Hiç yok yere gülmeyip solduğuma pişmanım.

 

Saygıdeğer koymuşlar riyakârın adını

Kibir gurur bilmem ne denilmiş ciddiyete

Bilemedim dürüstler almazmış muradını

Kimse aldırmıyormuş arzda iyi niyete

Teraziye doldurdum tefekküre dalarak

Tavrımı fıtratımı geçmişimden alarak

İnsanlara övgüler yazmamışım pişmanım

Arkasından kör kuyu kazmamışım pişmanım.

 

“Kışt!” demedim kimsenin kümeste tavuğuna

Uyararak yanlışı yoruldum boştan yere

Yaz havası demedim zemheri soğuğuna

Hep doğruya kul oldum nadimim yüz bin kere

Arımdan uzatmadım ortaya bacağımı

Açmadım namahreme boş kalan kucağımı

Makyajımla türbanı takmamışım pişmanım

Evlilerin gönlüne akmamışım pişmanım.

 

Dinletilere gittim oynayıp kıvırmadım

Sessiz sakin bir yerde insanları izledim

Eğilip bükülmedim küfürler savurmadım

Bazen kırılsam bile öfkemi de gizledim.

Anladım kırılmadan sığmazmış cetvel cebe

Doğruluktan iş çıkmaz karnım yalana gebe

Kazandım diye düşe daldığıma pişmanım

Ortalıkta bir yerde kaldığıma pişmanım.

 

 

Bundan böyle dilimde canım, cicim, hayatım

Yarınlarda şahlansın adım ile kıratım.