Düşsel Sevdam

DÜŞSEL  SEVDAM

Ya gelip geçen günlerde

Ya da sensiz yarınlarda tanıdım seni.

Ben hiç anlamadan

Bir geleceğin sonsuz derinliğinde

Kardelenin güneşe duyduğu nefretle

Ve çığlık çığlığa, bir martının

Denize indiği yerde tanıdım seni.

Öylesine mahzun , öylesine mavi

Ve öylesine bir sevgiliydi ki

Gözlerin umuttu, ellerin celladım.

Sevmeler yalandı, gidişler yokluk.

Sen bilmem kaçıncı sevgilinle

Bilmem kaçıncı yolculuğundayken gökyüzünde

Ben hala seninle, o acımasız gülüşünle

Elimde kurumuş bir deste gül ile yine sendeydim.

Bir fırtınaydı seni bana getiren

Öylesine ani, öylesine sessiz ve öylesine sert.

Yeşile donanan bir iklimde

Ve taze baharların içinde,

Gönlümde çoktan yer edinmiştin bile.

Bir takvim yaprağında sallanırken bedenim

Göğe kanlı el ile gitti ümitlerim.

Ve feda ederken içindekini yüreğim

Gözlerimin sorgusunda, yine susmuştu sesin.

El değmemiş, nasırlaşmış sevgimden

Bir parça olsun sensizlik

Senli bir yokluk özlemiydi

Beni sana getiren.

Şimdi acılı bir şarkı mırıldanıyor

Nehir gibi kan akıtan gözlerim.

En sevdasız şiirlerimi sana yazıyorum şimdi.

Beynimde dolaşan karıncalara mesken

Her ayak sesinde, her kapı zilinde

Fırlayan bir bedenin sahibiyim artık.

Çocuk gülüşlerimi sana bıraktım,

Yaşlı hatıralarımı kendime aldım.

Ardında kimi bıraktığına bakmadan

Ve koşarken bir anlık tebessüm için

Yeni sevdalarına;

Yine umutsuzca bekledim sevdiklerimi.

Senden sonra onlar hiç gelmediler,

Ya da zaten hiç yoktular.