Şiirimden Öp Beni

Herkes bir şey söyleyip, kurcalarsa kafanı;

Kim ne derse inanma, şiirimden öp beni.

Bazısı arkamızdan, belki kem sözler eder;

Akıllı ol aldanma, şiirimden öp beni.

Değişti artık insan, yaşam fıtrat değişti;

Herkesi kendin sanma, şiirimden öp beni.

Sözün kıymetini bil, etme cahille kelam;

Sonra ardından yanma, şiirimden öp beni.

Şair ki söylemiştir, cümlelerin hasını;

Mısralara söz banma, şiirimden öp beni.

Saygı duy yazanlara, yeltenme intihale;

Gelip hazıra konma, şiirimden öp beni.

Nefesin hakkını ver, söz gümüş sükut altın;

Başka bir şeye kanma, şiirimden öp beni.

Derim ki hislerimin, feryadıdır şiirler;

Cevap ver öyle donma, şiirimden öp beni.

Takdire davetkârdır, kalemlerin cümlesi;

Sakın sırtını dönme, şiirimden öp beni.

Âdem ki talebedir, yazmaların yolunda;

Tutuşunca hiç sönme, şiirimden öp beni.

Adem Efiloğlu