Bir Hüzün Sağanağı

Organ bütünlüğü yok, cisimler belli değil

Mehmet midir, Ökkeş mi? İsimler belli değil

Anılar tuz buz olmuş, resimler belli değil

Hasat vakti gelmeden bağlar bozuldu şimdi

Yol ikiye bölündü, dağlar bozuldu şimdi

Zengin fakir farkı yok, artık herkes eşittir

Acılı coğrafyada bebe(k)ler de reşittir

Bu feryat ü figanı vicdanlara işittir

Bülbül âhüzar eyler, güller perişan şimdi

Hallaç pamuğu gibi, iller perişan şimdi

Yürekler paramparça, taş taş üstünde değil

Can bedenden ayrılmış, baş baş üstünde değil

Göz pınarı kurumuş, yaş yaş üstünde değil

Zaman zaman içinde, asırlar ândır şimdi

Hatay, Maraş, Malatya'm yerle yeksandır şimdi

Kervan uzağa düştü, yolcular yolda kaldı

Don vurdu karakışta, umutlar dalda kaldı

Hüzün sağanağında, tebessüm falda kaldı

Sazlar sükût eyledi, teller kırıldı şimdi

Dikenlerin zulmünden güller kırıldı şimdi

Çaresizlik ne demek, gözlerden okunuyor

Acının bin bir tonu yüzlerden okunuyor

Feryatların tınısı sözlerden okunuyor

Gayri hazan vaktidir, göç mevsimidir şimdi

Birlik olma zamanı, güç mevsimidir şimdi

Yüreğimiz giyinmiş siyah beyazlar sanki

İçimizi buz kesmiş soğuk ayazlar sanki

Hissiyat karakışta, uzakta yazlar sanki

Karanfil boyun bükmüş, çiçekler susuz şimdi

Gün geceye tutsaktır, gözler uykusuz şimdi

Umudun kumaşında sökükler de bizimdir

Enkaz olmuş yürekte dökükler de bizimdir

Öne eğilen başlar, bükükler de bizimdir

Ta Edirne'den Kars'a gözümüz yaşlı şimdi

Memleket diye atan yürek telâşlı şimdi

Sade bebe(k)ler değil, şimdi toprak da yetim

Kökünden uzak düşmüş kuru yaprak da yetim

Gün bir türlü doğmuyor sanki şafak da yetim

Hüznün tercümanıdır gamzelerde yaş şimdi

Körpelere yastıktır enkazlarda taş şimdi

M. NİHAT MALKOÇ