Hüzün

Hoş hayâlim vardı dünden; imdi benden pek ırak

Gençligimden haz umarken bitti yazlar; hâle bak!

Sol yanım pus, yollarım buz, az ötem en son durak

'Kar seperken gonca açmaz, beklemek boş' der hüzün

Elde mendil, dilde feryat, gözde yaş ister hüzün

Hoş gülüşler bir rüyaymış, pembe düşler bir masal

Hem; yalanmış Leyla-Mecnun, aşka dâir her misal

Dalgalardan bîhaberdim, tan doğârken battı sal

'Derde işmardır akan yaş, benle paylaş!' der hüzün

Elde mendil, dilde feryat, gözde yaş ister hüzün

Hoştu gönlüm bir zamanlar, bîhaberken gâyeden

Pay alırdım her hevesten, dünyevî her pâyeden

Bir buruk tat kaldı heyhât harcanan sermâyeden

Döndü devran, dindi alkış, 'böyledir kış!' der hüzün

Elde mendil, dilde feryat, gözde yaş ister hüzün

Kim bilir kaç âh tükettim bir yudumluk haz için

Ar ederdim hep kaderden, sormadım hiç gam niçin

Bunca hırsım beyhudeymiş; akledin, ibret biçin!

'Bir emânettir Rahim’den, can denen kuş!' der hüzün

Elde mendil, dilde feryat, gözde yaş ister hüzün

Gönderilmişken ezelden hamd'i elzem kurs ile

Bir serâbın bahcesinden geçti gölgem hırs ile

Azdı ağrım, soldu benzim, aldıgım son ders ile

Vakti gelmiş, saklamak zor; nefse 'kalleş' der hüzün

Elde mendil, dilde feryat, gözde yaş ister hüzün

Buldu bahtım -vermeden can- iflah olmaz üzgünü

Derde dûçâr oldugum gün bir de baktım naz günü

Gelmesin artık hayırsız, beklemem infaz günü

'Bende meskûn sadrı vîran, ağrıyan baş' der hüzün

Elde mendil, dilde feryat, gözde yaş ister hüzün

Fâ'ilâtün / fâ'ilâtün / fâ'ilâtün / fâ'ilün

_ . _ _ / _ . _ _ / _ . _ _ / _ . _