Duy Sevgili

Yine içimden ağlamak geldi

Nolur beni kendime götürün

Bir çocuk gibi içimi çeke çeke

En kuytu yerlerde ağlamalıyım

O zaman derdimi anlatırım

Duy Sevgili

Zamanla kararttılar gözlerimi

İçime atmaktan çok yoruldum

Susmayı öğrettiler sadece  

Bir de emirlerle soluklanmayı

Ağır sınavlara tutuldum

N'olur beni kendime götürün

Bir çocuk gibi içimi çeke çeke

En kuytu yerlerde ağlamalıyım

O zaman derdimi anlatırım

Duy Sevgili

Şimdi bir hazan vaktindeyim

Halaz [1] gibi dökülmüş

Rüzgârlarda savrulmuşum

İçimi çeke çeke

Kuytu yerlerde ağlarım

Duy Sevgili

Gönül Kâbe’me saldırıyor fil orduları

Gönder ebabillerini Ey Sevgili

Belki güle ulaşmam yakın

Diken yarası ellerim semada

Duy Sevgili

28.03.2023 Konya

Durmuş Ali ÖZBEK

[email protected]

[1] halaz: sonbaharda sararmış yere düşmüş yapraklar topluluğu [Ermenek yöresinden bir sözcük]