Yolcu Yorgun

Yolcu Yorgun

Hatları keskin çizgiler çektim

Dizleri çok kanamış ömrüme

Telden örgüler ördüm

Noksan ve bitap gönlüme

Kapattım kendimi zira

Bu korunaklı bahçeye

Mutlu huzurlu yaşarken

Duyuyorum eksik kuş seslerini

Geçiyor önümden kalabalıkların silueti

Fark ediyorum bilhassa geceleri

Ruhumdaki eksikleri

Tamamlanamıyorum

Çok şey geliyor ellerimden

Bir o kadarına gücüm yetmezken

Kazınmış ömrüme sevmenin izleri

Çok sıva attım tutmuyor

Kaderimde var bir düğüm

Çözemiyorum

Yorgunum yalnızlığım

Sitem hakkımı almıyor ellerimden

Sana ezelden sevdalı oluşum

Sol yanımda bir ağrı yok sayamıyorum

Bazen onunla da yapamıyorum

Ne bantlar tutuyor kimi yaralarımı

Ne kabuklar bağlıyor

Kanıyorum

Bir bakmışım işte yaşıyorum!

Öğrendim görmezden gelmeyi acılarımı

Varsın düzleşsin dişlerim

Sıkıyorum

Nasılsın diye sorsun biri

İyiyim desem de hikaye bitmesin

Koşamıyorum artık yırtık ayakkabılarım

Ey beklenen neredesin

Açtım kapılarımı çabuk gelesin

Özledim hissettiğim günlerimi

Özleyebildiğim, sevebildiğim dünlerimi

Bugünler yarım, bugünler eksik

Tamamlanamıyorum

Bugüne düşmüş dünlerin gölgesinde serinliyorum

Muhtaçlığım yarınların gölgesizliğine

Yanmak pahasına güneş ensesinde

Oysa yol uzun

Yolcu  yorgun...

Büşra KANKURT