Köylerden Eser Kalmamış

KÖYLERDEN ESER KALMAMIŞ

Boşalmış göç ile yurdun köyleri 
Kapanmış kapılar, giren kalmamış
Viraneden beter olmuş evleri 
Dört yaşlıya yatak seren kalmamış

Çalınan kapılar misafir alırdı 
Çerçisi, yolcusu orda kalırdı
Sofrasında yavan, soğan olurdu
Şimdi oturacak minder kalmamış

Tarlasına kimse bostan ekmiyor 
Bağlar hozan olmuş gençler bakmıyor
Sokudan tokmağın sesi çıkmıyor
Bulgur kaynatmaya leğen kalmamış

Pilavla doymadık kimse kalmazdı

İneği, danayı ahır almazdı 
Süt, yoğurt sofrada eksik olmazdı 
Sığırı gütmeye çoban kalmamış

Hindi, tavuk, horoz kümesle batmış 
Koyun, kuzu, keçi yünüyle bitmiş
Tere yağ sofrayı terk edip gitmiş
Ağılın taşından eser kalmamış

Tandırın yufkanın bitmiş gereği 
Firekli soğanın sacda böreği 
Çığırtma, bazlama tandır çöreği 
Çullama, keşkaf ı bilen kalmamış

Ceviz, erik, elma, üzüm cepleri
Sızgıtı, tuluğu kovar hapları                                                                          

 Turşu, pekmez dolu evin küpleri

Kilerden çalmaya sırdaş kalmamış

Kapanmış diyorlar ortanca kuyu 
İncelmiş aşağı pınarın suyu
Unutmam çeşmede selvi boyluyu 
Testinin, boccanın kulpu kalmamış

Ezanla duyulur imamın sesi
Cemaatsiz kalmış eski camisi 
Namaza gidemez, yaşlı kimisi 
Koluna girecek torun kalmamış

Konu, komşu yardım için koşardı
Çalınca radyolar herkes coşardı
Ana, baba, gelin toplu yaşardı
Yaşlıya bakacak evlat kalmamış

Sonunda ayrılık oldu kaderim
Bir gün kavuşmaya dua ederim
Mantara, kengere hasret giderim
Kangalı, hardalı bilen kalmamış

Gözümde tütüyor kurduyla kuşu
Bitirdim gençliği çıkmam yokuşu 
Bir çok arkadaşın gurbette işi
Misafir edecek odam kalmamış
ERDOĞAN ÇALIŞKAN 27 05 2012

Eski bir şiirimdir, sayfaya atmayı unutmuşum.