Müteessir Kalemime Hitabımdır

Dinle ey kalemim!
           Sen içimde biriken duygum, bazen boşa bazen de sana  hitap ettiğim cümlem, dökülürken içinde kendimi bulduğum mısram, karanlık basınca görüntüsüz ve loş ortamda parıldayan tek nurum, zor ve zeval zamanımda en çok gerek duyduğum hacetim, yalnız zamanımda beni dinleyen tek can yoldaşımsın.
          Nasıl ki bir aşık aciz kalır anlatmakta sevgilisine duyduğu aşkı, benimde aynı duygu. Yani benimde sana olan sevgim değil sadece sen onu ben anlayamıyor ve kavrayamıyorum. Çünkü senin sevgindir bana umut, senin güçlü olmandır benim cesaretim.
        Duygularıma yenik düşer harfler, taşıyamaz olur dertlerimi, korkan harfler birbirine sıkı sıkıya sarılır. Dökmek isterim duygularımı daktilo tuşlarına, Ama o ne!  Parmaklar uçuşuyor tuşlarda. Duygular karıştı, tertipler bozuldu, kafalar karışık. Duygular müteessir ve işte yine seni aldım elime. Dimağda biriken duygular diziliverir bir anda endam ve ahenkle kağıda.
        Sabahın erken saatlerinde bir muştudur sarar benliğini. Çünkü bilirsin dualar kabul olunur bu vakitte ve iyi şeyler dökersin kâğıda.  İşte bu zamanda sen bir başkasın, Kağıdın bir başka…  sabahın ilk ışıklarının erken saatinde, sevinçli olduğum şu fasılda içimde yanan umudumsun.
       Gurbet sıralarında gözyaşı dökerken, özlerken memleketimi her dar zamanlarda, bir lahza dahi olsa kabarcıkları dindiren birkaç satırlık mektupsa, benden sana sonsuz
           TEŞEKKÜRLER…