Aşkın Darında Ya Hayat Ya İdam

Lisanım yitik , mısralar noksan ,

İlâhi bir lütuf beklediğim , bir cilveli aksân . 

Her tarafta muteber sadâlar ,

Ve hayli zordur alışıla gelmedik vedâlar . 

Bir ince sızı bir ince dehliz ,

Önümde aşılamaz dertlerden bir deniz . 

Pususunda sabâh'ın nice yıkık hülyalar , 

Fecrin âtisinde cinayete kurban ûlyalar . 

Bir derin vehm"in telâşında sanrılar , 

Kalbi en çok sevdiklerin yaralar . 

Bir film şeridi gibi hayâtımdan acı kesikler , 

Hüviyetinden asliyyetine kadar kaybolmuş kimlikler . 

Trabazan"ın önünde kurulmuş ölüm kokan ağaçlar , 

Nokta ile virgül'e benzer kederden ayraçlar . 

Ya çare bu deryây'ı ateşe verip sarmaksa , 

Ya İnsânı İnsan yapan hakiki bir ahlâksa ?

Paryasında kalmış vatan'ın soğuk sularında, 

Hayat ne zor bir mesel imiş , ölümle hayat arasında . 

Kalmaksa ya çare , yaşamaksa yaşatmaktan daha hisveri , 

Heyhât , nerede kaldın ey cellâdım , nerede o meçûl özveri ? 

Prangalar'a vurulmuş ruhumun akmakta göz yaşı , 

Anladık ki bir mazlumun âh'ı inletir dağı, taşı . 

Bu ne his , bu ne ırak çaresizlik , 

İşte ölmekten beter kimsesizlik . 

Her gece bir lahzâ da kaybolan yıllarım , 

Gidene değil bundan gayrı kalana ağlarım . 

İşte sarılması zor olan o âmâ yaralarım , 

Mürekkebimden kan damlar , iki satır karalarım . 

Öylesine bir naiflikte yazar , dünya ile uhrây'ı aralarım , 

Hüsn-ü hicâz kokar benim mateme düşkün baharsız baharlarım .

Yahut mehtâbında giryân olduğum o fevkalâde sandal , 

İçimde ki o ihtiyar , artık yaşamaktan düşmüş , hantal . 

Kırık kalplerin ardında kırık olurmuş hayatlar, 

İnsan ekmek gibidir , açıkta kalınca bayatlar . 

Taze tutulması müstehâk duygular , 

Vesveselerden müberri , hakikatten ırak kurgular . 

Yaradılanı ancak Yaradan sorgular , 

Şimdi ilkbahâr'ın yerini almış sonbahardan kalan solgular . 

Bir nefes misâli , şûlemde gizli kederlerim ,

Bundan gayrı her lahzâ da adını yüreğime kazıyıp der'lerim . 

Âh benim tahammüle zor kederlerim , 

İşte bir nefes kadar yakın , binlerce kaderlerim.  

Ben hem kâğıt hem kalem hem defterim , 

Beyhûde içimde katledilen hayâllerim . 

Bin umûd'u yıkar bir ufak zanlar , 

Ağlarsa kalbim bundan gayrı yaşadıklarına ağlar . 

Kendinize iyi bakın,  ey suskun dostlar, 

Konuşmayan diller , konuşmayan duvarlar.

Yakut misali içimde parlayan bir nûr, 

Dinmedi şu kederlerim inmedi bir lahzâ sürûr . 

İhsan olur mu bilmem gayrı muhabbet bana , 

Bundan gayrı keder bana huzur sana . 

Dökülmesin âb-ı hayatından bir zelle râm , 

Senin mahzuniyyetindir bana harâm . 

Ey gül'ü gül yapan , daney'e hayat sunan , 

Bir okkalı muhabbet'e beni âşina kılan . 

Bir cemâl'in çehresine püryân oldum, 

Aşk ummanında gayrı üryân oldum . 

Ben yüreğinden kesilen bir koldum , 

Yaşamaya azmetmek gibi bir hata ile açan güllerimi soldurdum .

Amma bir umûd içimde beni ötelere atan , 

Hakiki bir iman ki beni diyarlardan diyârlara katan . 

Haindir bundan gayrı sevdasına sahip çıkmayan , 

Haindir ! Bir heves uğruna bin diyâr-ı muhabbetten vazgeçip mahbûb'un satan .

Ey zahit , sen benim afâkıma etme istincâb, 

Kimi Hâk ile şebâb , kimi Nâ - Hâk ile kılmış istihzâb ! 

Ey benim nazarım , hilmetim , muhabbetim , 

Zifiri karanlık girdâbımda dahi parlayan , nûr-u gevherim . 

Yumuk gözlerin'in altında konaklayan bir garib'im , 

Hüsn-ü hayâtım , benim gam kokulu hazân mevsim'im . 

Şefaatim , kerametim , sıdkiyyetim , 

Kalbin'in her köşesinde yanan bir alevim . 

Ey benim al evim , hicaz kokulum , meskenim , 

Dert daşûm , bağ - daşûm , diyâr-ı gurbetim.

Senin sahralarına sürdüm bu aşktan orduyu, 

Görmek , işitmek , tatmak bu sahralarda zor duyu. 

Zira senin vecdine secd eder olmuş yüreğim , 

Allahım , o dur gayrı senden son dileğim . 

Artık arş-ı muazzamada açılsın o ulu kapılar , 

İcabet görsün dualar , yıkılsın gayrı zulümden yapılar ! 

Ey benim misk-i gülistân kokulum , 

Ben kalbinde saklanan süveydây-ı derûnum. 

Benim sayfa sayfa yazıpta bitiremeyeceğim ulu manâm , 

Bu celsede bana kalan , Aşk'ın Darında Ya Hayat Ya İdâm !