İçine İşleyen

Tozlanmış bir kütüphaneyim yol kenarında

İçimde onlarca hikâye, roman

Yosun tutmuş bir kayayım göl kenarında

Seyircisi olmak ile yetindiğim hayata

Uzaktan bakar gibiyim

İnsan zamanla mı olgunlaşır,

Yaşanmışlıklarıyla mı?

Seneler herkese aynı armağan ile gelmiyor zira

Benim için çocukluğunu dinlemek,

Yetiyor insanın özünü anlamaya

Nerelisin diyerek varılmıyor son durağa

Huzursuz bir toprağa kök salmış birine

Öylece sakin ol diyemezsin

Kök sallanırken dal meydan okuyamaz rüzgâra

Korku içinde akşamlar eskitmiş birine

Bu kadar kolay korkma diyemezsin

Akıl unutsa, kalp alışık sık çarpmaya

Aklın ezberini bozabilirsin

Patikadan yollar açarsın eskileri kapatamasan da

Kalbinden ruhuna işlenmiş ezberini silemezsin,ama

Dağıtırsın ancak, tozu kalmasa,

İzi kalır anımsamaya

İnsan meyillidir mutlu sofraları unutup,

Kırılan tabakları hatırlamaya

Çünkü insanı büyüten

Bu değirmende öğüten

İnce ince eleyen

İçine işleyendir aslında

Büşra KANKURT