Donuk Gözlerimin Buğulanmış Gözyaşları

donuk gözlerimin buğulanmış gözyaşları

aynada ruhuma açılan bir kaç yarayı dikebilsem keşke

hep susmanın beni bir gün,

vefasız bırakması korkusuyla sabahları

ölü bedenimin ağırlığını da sırtımda taşıyorum.

hafif bir rüzgâr bile beni incitebilir şu an

ne tarafıma dönsem,

arkalarında bıçak gözlerinde şefkat dolu, yalancı hayatlar görüyorum.

gerçeği bile kaybettim kendiliğinden

huzurum güneşi seçti,

ben gecenin özleminden geçemiyorum

bu günlerde bana aydınlık armağan edilmedi

ben bir köşede oturup bile,

ağlayamadım bunlara rağmen.

-Yasin Uçar