Eylül Kokusu

EYLÜL KOKUSU

Çıkagelmedi

Bu kent susarken böyle

Bürünürken karalarına böyle

Buruk küsmeler birikti hissiz gülmelerimde

Savurdum gözlerimin billuruna

Yitmiş sevda türküsünü

Bitmiş günlerin resmini çizdim ellerime

Kara kanatlı uğursuz kuşları da alnıma

Zorba

Yolsuz yağmurlar aktı sonra saçlarıma

Güvercin iniltileri abandı soluğuma

Oysa ben

Çığlık bırakamazdım dağlar boyu

Susmayı iliştirip ağzıma

Ancak tırnaklayabilirdim içimin kara tortularını

Ve sabahlar

Hep serin vurdu omuzlarıma rüzgarını

Bakıyorken aynalarda saçlarıma

Bir serinlik aldı içimi

Yaşlarımı akıtamadığım bir ağlamak tuttu

Yüzüm yanlarını

Bakanlar yine göremedi

Sandım ki geçmez

O güz hep asılır perçemimden

Sandım ki silinmez

Kırık düş sesleri geceden

Oysa siliniyor

Anımsayamadığım kokular da var artık

Yitik günlerden

Giden turnaların kanadına da asmıyorum gözlerimi

Bu kış masalları reva değil bana

Geçip gidiyorum izlerin kıyısından

Gözlerim hep kapalı

Sanırdım ki silinmez

Siliniyor

Ellerim

Eylül bile kokmuyor...

demir-ci