Dildare

Bilinmezin pusulasında
Hırpalama
Yaralama
Yıpranma ve kırılma noktalarından ucu açık bir sınır
Öyküsüz kavşaklar gibi rehin düştüğü fenadan
Birbirine denk düşmeyen yabancı hayatların işlediği
Ve devre dışı kalmış bir telefon kulübesi gibi yaşamdan yitik , zamana yenik
Meraklısı ve seyircisi çok
Ama yalnız..
Sadece ıslığın çığlığına bahçe bahçe sonbahar
fotoğraf çerçevesi ıssızlık duvarlarıyla konuşan
Kınından çıkmış
Buğulu camlara , buzlu pencerelere
Yayılıp çöken Karanlığın ağırlığı kadar büyük
Ve taşınması zor yalnızlığa terkedilmiş kimsesizliğin
Ördüğü ilmeklerle sızısı iliklere işleyip fitil fitil her yeri kavrayıp kaplayan
Bilenmiş çekilmiş kızgın Kör bıçaklarını
İçten içe derinleşip sancıyan ağıtlar ve acılar hükmünde kendini zifir zindanlarda bulduğun
Tutsak bir müebbete azap giyip gün sayarken sessiz yabanlardan ve ıssız odalardan sökün edip gelen çırpınış
Tuzdur, acıyı acıyla bastıran yaradaki saçın dökün
Viranelerde gün soğur
İzler silinir
Ayran ekşir
Yollar yollara sapar uzaklaşır
Her gelen öylesine uğrar gider, konar göçerlere hancıdır sonbahar
Eşiklerden sokaklardan yokluğa ve yoksuluna sonsuz yitiklerden çağrılmış yakınlığıyla
Şavkıyan ay ışığı değil de sanki annendir
Ecem gülümseyişleriyle titreyen kanatların dildiresinde sarılıp kucaklaşmaya sana
Hasretini sıcaklığını
Sende yaşayıp seninle taşıyan
 
Seyfi Karaca…… Eylül/24