Rosamaria

rüzgarın kalp atışını duyuyor musun

saçını tarama kaşlarını kirpiklerini 

ve buza çalan o dudaklarını sergileme

içinde huzursuz bir koşuşturma varken

sen bir hırsızsın dolaşıyorsun kanımda

bazen oldukça tuhaf görünüyorsun

aniden pencereyi açıyorsun

ve çıplak bedenini geceye sunuyorsun

tereddüt ediyorum rüyadan uyanmaya

sıkışıp kaldım hayallerde- anılarımı çaldın

yüreğimi özlem kemiriyor içten içe

mazi kadehe doluyor - seni gördüğümde

pencerenin arkasında hiçbir 

şey durmuyor sen artık yoksun ki….

özlemin karanlık şehirleri süsleyen ışık

sensizlik susuz körelmiş bir çöl kuyusu

sınırları aşan çığlıklar gözlerimi yaşartır 

hala neden seni düşünüyorum bilmiyorum

sonsuza kadar yanacağım cehennem ateşinde

dirensem de günahlara tanrı affetsin hepimizi

yok ettiler özgürlüğün bağrındaki gençliğimi

hatıralarımı tümden sildiler

bir tek seni hatırlıyorum nedense

melodiler acı çekerken keman telinde

sen damarlarımda dolaşan zehirsin

beni kandıran şeytan mı

ademin kız mı yoksa sen mi

söylesene sevgili rosamaria

neredesin

söyle bana 

ses ver ki ölümün adını lekeleme

cehennem azabı gecelerime son ver

yıldızlardan düşen 

yağmurlar söndürsün içimdeki isyanları 

söyle neden bana cevap vermiyorsun.

sessizce yanıyorum kor tutuşmuş kalbim

sessizlikte duvarlar çatlıyor yıkılıyor üzerime

odam darağacının kurulduğu yurdumdur

yargılayıp hem de astılar beni çarmıha 

karanlık kral oldu gölgelerin alkışlar eşliğinde

sesim kısık boğulsam da

nedense aklımdan geçen tek fikir sensin

sarı saçların 

kömür gibi siyahlara bürünse de

ellerin ve tenin buz kesilse de

cennet üzerine yağıyor 

nilüfer çiçekleriyle

şimdi söyle bana yıllardır

neden hiçbir şey söylemiyorsun….