Azap

sensizliğin ortasında 

silüetlerin duvarlarda 

gölgelenirken

odanda oturuyorum

hatıraların düzenliğinde

ortodoks karanlığın 

mum şavkında

sessizce devam eden hiçlikte

nevrotik bir uykusuzlukta

yalnızlığın senfonisi çınlarken

ve sen

karanlık tepedeki 

bahcede uyuyorsun

gözlerin yalnızca boş

artık hiçbir şey görmüyor

kızıl dudakların solgun

ve

içkinlikle

kalbinden

ağlıyorsun

belki kavisli

belki içbükey….