Fýtratýmýzda bize yüklenen özelliklerden biri olmasa da sonradan kazandýðýmýz ya da kazandýðýmýzý düþünürken özümüzden kaybettiðimiz özelliklerimizden bir tanesidir doyumsuzluk ve þükürsüzlük. Muhtemelen daha önce hiç kimseden duymamýþýzdýr parasýnýn çokluðundan þikâyet eden birisini. Tatil gününde çok fazla uyumaktan beli aðrýmýþ bir insan bile bu durumdan þikâyet etmez ve genel anlamda mutlu olarak ve gülümseyerek paylaþýr bu anekdotu sizinle deðil mi?

Genel anlamda yapýsal olarak her zaman çokluktan deðil de yokluktan þikâyet ederiz. Yalnýzlýk hissi de bence bunlarýn en tanýdýk olanýdýr. Yalnýzlýk nedir? Ne zaman insan yalnýzdýr? Yalnýzlýk insanýn tatmin duygusunun doyurulmamasý mýdýr? Bu sorularýn cevaplarý kiþiden kiþiye göre deðiþecek sorulardýr ve bunun sonuncunda da cevaplarý da kiþiden kiþiye göre deðiþir. Fakat bu sorularýn deðiþken cevaplarýndan yalnýzlýk problemiyle alakalý birtakým deðiþmeyen genel geçer sonuçlara ulaþabilmemiz mümkündür. Mümkündür çünkü cevap deðiþken olsa da soru ve bu sorunun insanlarda oluþturduðu sýkýntýlý hissiyatlar sabittir.   

Bir gün katýldýðým bir söyleþide Deðerli Üstadým Sn.: Müzeyyen Ocaklý Hoca’mýn yalnýzlýk üzerine harika bir cümlesini duydum diyordu ki Üstat orada ‘’yalnýzlýk eðer seçilmiþse güzeldir ‘’ Hiç o açýdan bakmamýþtým Üstat her zamanki gibi zihnimde kocaman kocaman lambalar yakmayý baþarmýþtý ve konuya deðiþik bir bakýþ açýsýyla bakmam için beni farklý bir noktaya sürüklemiþti. Seçilmiþ yalnýzlýk ne kadar güzeldi? Ve insan yalnýzlýðý neden ve nasýl seçerdi?

Sonra durdum düþündüm kendi kendime sahi bu yalnýzlýk neydi? Asýl olan þuydu bana kalýrsa nicelikte deðil nitelikteydi yalnýzlýk bazen tek baþýna bir ordu bazen bir ordunun içinde tek. Yalnýzlýk sayýlardan baðýmsýzdýr. Kalabalýk sokaklarda yürürken, yüzleri size tanýdýk olmayan binlerce insanýn yanýndan geçersiniz ister istemez ve tüm insanlar size boþ gelen gözlerle size bakýyorlardýr. Hiç birisi sizin bir gece önce ayrýlmak zorunda kaldýðýnýz iþinizdeki sýkýntýlarý bilmiyordur. Ya da az önce bir iliþkiniz bitmiþtir ve hiçbir el omuzunuza dokunup size teselli vermeyecektir. Bu yüzden gerçek anlamda yalnýzlýðýn sayýlarla hiçbir baðlantýsý yoktur.

Genel anlamda insanoðlunun yapýsýna baktýðýmýzda evli olanlar bekarlara bakýp iç çeker, kendini þiþman olarak düþünen insanlar kilo vermeye zayýf olarak düþünen insanlar kilo almaya çalýþýr. Etrafý kalabalýk olan insanlar bundan þikayetçi olup kalabalýktan kaçmak isterken kendisini kimsesi olmayan yalnýz olarak hisseden insanlar da bu insanlara imrenirler. Muhtemelen varlýklar ya da kavramlar zýtlarýyla vardýr ve insanlar kendisinde olmayan özelliklere ilgi duyarlar. Biz farklý dünyalarýn insanýyýz devrini sanýyorum ki çoktan geride býraktýk. Eskiden farklý dünyalar insanlarý ürkütürken þimdi farklý dünyalar insanlara cazip geliyor.

Yalnýz kalmak, yalnýz olmak, yalnýzlýktan korkmak. Bunlar çaðlar boyunca biz insanoðlunun temel sorunlarýndandýr. Ancak yüreðimizin kaldýrýmlarýnda gezen ayak izlerinin varlýðýný bildiðimiz için o sokaklar boþ kalýnca o sokaklara gözlerimizden dökülen yaðmurlar yaðar zaten. Bizim irademiz dýþýnda oluþur bazý þeyler ki biz buna nasip deriz ve nasibin bize gösterdiði yola doðru yelken açarýz burasý kesin ancak çabaladýðýmýz bir olgu bir olay ya da bir insaný kaybettiðimiz zaman bu yalnýzlýk hissi olmasý gerekenden çok daha fazla yakar canýmýzý. Yalnýz kalmýþ olmamýzýn yanýnda bir de yenilmiþlik maðlubiyet hissiyatýyla birleþerek çok daha fazla can yakýcý bir hal alýr. Ve o zaman baþlar kalplerimizde hüzün iþgali. 

Ya yalnýzlýk içinde büyüyoruz ya da yalnýzlýk içimizde büyüyor. Girdiði kabýn þeklini alabilen bir yapýya dönüþtüðü için kalplerimiz her halükârda her þartta olduðumuz gibi görünmeyi reddedip olmasýný istediðimiz kiþi gibi görünmeye çalýþmaya baþladýðýmýz günden beri aslýnda nefret ettiðimiz durum ya da duygularý ölümüne savunmaya baþlýyoruz. Kaybettiðimiz yârimiz bize mesaj attý mý diye gün içinde belki de binlerce kez telefonumuzu kontrol ediyoruz, anlamlý anlamsýz her konuyu ona baðlýyoruz ancak söz gerçekten oraya geldiðinde bittiði iyi oldu bekarlýk sultanlýktýr yalnýzým özgürüm diyoruz. Karþýndakini kandýrabilir insanoðlu ancak aynanýn karþýsýndakini asla kandýramaz. Ýçimiz kan aðlayarak doðrusunu bildiðimiz yalanlarý karþýmýzdaki insana söylüyoruz. Kaldý ki bir insan için en büyük acý esaret sandýðý duygunun veya durumun aslýnda en özgür olduðu yer ve alan olduðunu anlamasý. Ýþte o zaman bir kat daha artýyor insanýn içindeki acý ve kendisiyle inanýlmaz bir þekilde çatýþma içerisine giriyor.

Kendimizi yalnýz hissedebilmek için bazen bir kiþi kaybetmek yeterken bazen bir þehir kaybetmek gurbete gitmek el gibi çýplak yapayalnýz hissettirir ruhumuzu. Baktýðýmýz zaman bu þarkýlar boþuna yazýlmýþ olamaz. Seviyor mu? Sevmiyor mu? Dönecek mi? Dönmeyecek mi? Bu papatya fallarý boþuna bakýlmýþ, papatyalarýn caný boþu boþuna bu kadar yanmýþ olamaz deðil mi?

Seçilmiþ te olsa yalnýz kalmanýn acýsý ve içimizdeki boþluðun büyüklüðü sanýyorum ki herkesin aþina olduðu hislerdendir. Keþke bazý þeyleri kýrmadan kaybetmeden anlayabilseydik. Annesini babasýný kaybetmiþ bir insana yalnýzlýðý kaybetmeyi sorsak ilk söyleyeceði þey ‘’keþke daha çok sarýlsaydým, þimdi yanýmda olsa hayatta olsa onu asla üzmezdim’’ olurdu. Dolayýsýyla madem yalnýzlýk çok korktuðumuz bir duygu madem asla yaþamak istemediðimiz bir þey madem sadece Allah’a mahsus olabilecek kadar bize büyük gelen bir hissiyat o halde elde kalan yapýlmasý gereken tek þey herkesin her þeyin kýymetini varken, yanýmýzdayken bilinmesidir.

Elbette ki bazý durumlar istisna, her canlý ölümü tadacaktýr. Þu an bundan elli yýl sonra býrakýn bizi belki de bizi tanýyan hiç kimse bu dünyada olmayacaktýr ama bir þeyin varlýðýnda kýymetini bilirsek kaybettiðimiz zaman onun yokluðuna alýþma sürecinde aklýmýza vicdanýmýzý sýzlatacak hiçbir þey takýlmaz. Keþke daha fazla diye baþlayan cümleler kurmayýz.

Dolayýsýyla insanoðlunun varoluþundan beri sorulan sorgulanan, nesiller tarihsel süreç boyunca nice düþünürler nice bilim insanlarý tarafýndan ele alýnan bu ‘’yalnýzlýk’’ sorunsalý büyük bir ihtimalle dünya döndükçe insanoðlu var oldukça sorgulanmaya devam edecek. Ýnsanoðlu bu konuya çok daha farklý bakýþ açýlarý getirip çok daha farklý sorular soracaktýr. Dolayýsýyla ben bunun yerine yani deðiþik sorular sormaktansa bu sorunun çözümü üzerine odaklanmamýz gerektiði kanaatindeyim. Gücüm yettiðince nefes almaya devam ettiðim sürece deðer verdiðimiz ne varsa kim varsa onun deðerini kaybetmeden önce bilmemiz gerektiðini anlatmaya devam edeceðim. Umarým bize bahþedilen nimetlere þükreden sahip olduklarýmýzýn deðerini ölmeden veyahut kaybetmeden bilebilen insanlardan olabiliriz. Çünkü nankör olmayan bir insan olabilmenin yolu, vefanýn yolu da bana kalýrsa tam olarak ta buradan geçiyor.