Kalp Yangını

Sustu bütün kelimeler,
sadece kalbim konuştu o an.
Alevlerin ortasında,
bir kor gibi yandı adın.
Her nefes alışımda,
daha derine çekilen bir yangın,
sanki yok olmak ister gibi,
ama hep yeniden var olan.

Hangi rüzgar dindirebilir,  
içimdeki bu sessiz çığlığı?  
Hangi yağmur söndürebilir,  
ateşle dolu bu boşluğu?  
Küllerinden doğar gibi,  
her sabah yeniden yanıyorum,  
ve her gece,  
kendi yangınımda ağlıyorum.