Sustu bütün kelimeler,
sadece kalbim konuþtu o an.
Alevlerin ortasýnda,
bir kor gibi yandý adýn.
Her nefes alýþýmda,
daha derine çekilen bir yangýn,
sanki yok olmak ister gibi,
ama hep yeniden var olan.

Hangi rüzgar dindirebilir,  
içimdeki bu sessiz çýðlýðý?  
Hangi yaðmur söndürebilir,  
ateþle dolu bu boþluðu?  
Küllerinden doðar gibi,  
her sabah yeniden yanýyorum,  
ve her gece,  
kendi yangýnýmda aðlýyorum.