Edebiyat ve Kültür Platformu
Gön Doğarken Başlar Acılar
Gön doğarken başlar acılar
Odaklanırım bir noktaya
Geçerım kendimden
Durmadan sağına,soluna dünerken
Erırım mum gibi
Büyür,büyür gözümde
Büyütürüm okyanus kadar,dağlar kadar
Karanlıklarla beraber daha karamsar olur
günlerım
Çıkmaz sokağa girer gibi
Çıkamam işin içinden
Kaybederım yolumu
Yıldızlar gibi uzak
Hayaletler gibi ulaşılmaz olur gözümde
Yinede erişilmezliğine inat
Durmadan gönlüme hep akacak
Nerede olursa
Umutsuzluk abidesi gibi
Yumru olur göğsümün ortasına yerleşır.
Yarasını başta fark etmeyen yaralı gibi
Sonradan acılarımı,
Sararıp giden yapraklara
Solmuş çiçeklere bakarak hissederim
Mutluluğun artık çok uzaklarda olduğunu
anlıyorum.
Kader gösterecek hünerlerini tabi
Yavaş,yavaş zaman geçince
unutacaktım
Evdeki hesap uymadı çarşiya
olumsuzlukları
Umutsuz bekleyişler takip ettı.
Zaman geçince
Yalnızlık mezarına diri diri
Gömülmüş olduğumu ,
Başımı kaldırıp mezar taşına
vurunca kiyametın koptuğunu anladım
Haberım oldu
Olan bitenden
Ne yapsamda
Hiçbir şey gelmiyor elden
13/08/2024
mesakin
Gön Doğarken Başlar Acılar başlıklı yazı mesakin tarafından
13.12.2024 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 2
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.