Anıların Gölgesinde Kaybolmuş Gibiyim 2

İnsan, bağıra bağıra söylemek istediklerini söyleyemeyerek içine akıtarak ağlaması ne kadar acı bir durumdur. Bu nedenle ne ağladığımı gören oldu ne de acımı çektiğimi; ben bunu seçtim… İçimde biriken duygular, kelimelere dökülemeyen bir ağırlık haline geldi. Her gözyaşı, içimdeki fırtınanın bir parçasıydı; ama dışarıda kimse bu fırtınayı göremedi. Kendimi yalnız hissettim. Yalnızlık, içimdeki acıyı daha da derinleştiriyordu. Herkesin hayatında birer maske takarak dolaştığı bu dünyada, ben de kendi maskemi takmayı öğrendim. Gülümsemek zorundaydım; ama içimdeki boşluk, gülümsememin arkasında saklanıyordu. Her "iyimserim" dediğimde, aslında içimdeki karanlığı biraz daha derinleştiriyordum. 

Zamanla anladım ki, duygularımı bastırmak, beni daha da yalnızlaştırıyordu. Bağırmak istedikçe, sesim kısılıyordu. İçimdeki acıyı paylaşmak, belki de en büyük ihtiyacımken, bunu yapmaktan korkuyordum. Kimseye yük olmak istemiyordum; ama bu yük, beni yavaşça çökertiyordu.

Yola koyulmaya karar verdim. "Boş ver," dedim kendi kendime. Yeniden yola çıkarken, içimdeki acıyı geride bırakmak istiyordum. "Rabbim, hayırlısını versin," diyerek adımlarımı atmaya başladım. Her adımda, içimdeki yükün biraz daha hafiflediğini hissediyordum. Doğanın güzellikleri, bana yeni bir başlangıcın mümkün olduğunu hatırlatıyordu.  Ağlamak, belki de içimdeki acıyı ifade etmenin bir yoluydu; ama artık bu acıyı paylaşmanın zamanının geldiğini hissediyordum. Kendime söz verdim: Artık yalnız olmayacağım. Duygularımı ifade etmek, hayatımda yeni bir sayfa açmak için bir fırsat olacaktı. Şimdi yola devam ediyorum. Her adımda, içimdeki sevgi ve umutla dolup taşıdım. Geçmişin acıları, artık beni tutamayacak; çünkü ben, yeniden doğmayı seçiyordum. "Rabbim, hayırlısını versin," diyerek, yeni anılar biriktirmek için ilerlemeye karar verdim.

Mehmet Aluç

Devam edecek inşallah