Zamanın Kırık Saati
Zamanın Kırık Saati
Kim tutar ki zamanın ortasında kalanı
Giden çoktan varmıştır o düşler ülkesine
Biz hâlâ aynı sokakta
Aynı kırık dökük kaldırım taşında
Bekliyoruz
Ne gelen var ne soran
Postacının torbasında çoktan bitmiş mektuplar
Ankara’nın gri camlarına vurur akşamın ayazı
Bir çay bardağında soğur ömrün en güzel yılları
Kim bilir kaçıncı hasrettir bu
Kaçıncı tütün sarısı gece
Adımızı soran yok
Bile bile silinmişiz
Böyle işte mirim
Ne kelimeler yeter bu dertli başa
Ne de o süslü laflar
Dünya dediğimiz üç günlük bir masal
Biz masalın en hüzünlü yerinde
Kitabı kapatıp
Sessizce çekilip gittik...
Kim bilir kaçıncı kahvedir bu
Soğuk bir masada demlenen
Kahve bardağında baki kalan o telve
Ömrümüzün tablosudur sanki
Kimse sormaz adımızı
Kimse bilmez hangi dağın rüzgârıyız
Bazen diyorum ki mirim
Ne hacet kelimeleri dize dize örmeye
Şu yalan dünyada
Bir ıslık çalsan yeter
Uzaklardan bir tren geçer
Pencereleri buğulu
Ve biz yine
Yarım kalan bir mektubun ortasında
Öylece kalakalırız
Bırak aksın nehir bildiğince
Kime ne bizim içimizdeki yangından
Biz bu masaldan usandık ama
Yine de sevmeye kıyamadık
Ne gelen var ne giden
Bir başımıza
Hâlâ aynı masadayız, tek başına...
Mehmet Aluç
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 3
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu