Kýþ gelip karlar örtünce tabiatýn dört bir yanýný, insan ruhu ile birlikte alemdeki tüm iyicil ve kötücül þeylerin üzeri de ak bir örtü ile kaplanýr. Bu ak manzara, bir sonraki mevsime kadar doðayý oluþturan tüm unsurlarýn bir ‘dirilme’, ‘toparlanma’ ve ‘muhasebe’ iklimine girmesine olanak saðlar. Bu iklimin sýrrýna ve manasýna varabilenleri taptaze ve ‘silkiniþe’ vesile kýlan bir bahar karþýlarken; bu mevsimin aklaþtýrýcý ve paklaþtýrýcý kollarýna teslim olmayanlarý ise, kýþýn bitmesiyle baþlayan saðanaklar altýnda bir boðuluþ ve kara çamurlara saplanýþ bekler.

Kýþ mevsimiyle birlikte, insan sadece dýþ etkenlerin onu üþütmediðini kavrar. Kiþi, iç dünyasýnýn ve derinlerde inþa etmiþ olduðu evinin de eksikliklerini görmeye baþlar. Ýnsan kalýn giysiler giyerken bu mevsimde, ayný zamanda üþüyen ruhunun ve benliðinin de bir sýðýnaða ve sarmalanmaya ihtiyacý olduðunu görür. Deveran eden mevsimler boyunca ‘’ne olduðunun’’ ve ''nereye yol aldýðýnýn’’ hikmetli izahatýný yapmamýþ olan insanýn yüzüne, bu fasýlda ‘’buzdan tokatlar’’ çarpar. Böylece kiþi, sadece soðuða maruz kalan tenine deðil de üþüyen ruhuna da bakmasýný öðrenir. Bundan sonrasýnda, ruhuna eðilen ve ‘ruh evi’nin eksikliklerini görebilen insan için soðuklar, içinde yanan alevler karþýsýnda boyun eðmiþ olur.

            Kýþ mevsiminde en önemli tefekkür vakti ise gecelerdir. Uzun geceler boyunca yaðan karlarla birlikte insan daha da içine çekilir ve týpký zifiri gecelerde doðanýn yaptýðý gibi giderek tenhalaþtýrýr kendisini… Bu tefekkür faslý, kýþ geceleri yaðan karlara eþlik eden bulutlarýn yaydýðý latif pembelik gibi, kiþinin de iç dünyasýný hoþ renklerle donatmasýna olanak saðlar. Bu durumda, kapkara bir manzarada olan insan kalbi, latif ýþýklarla bezenmenin ayrýcalýðýný yaþar. Ýnsan bu sayede, geceyi aklaþtýran karlarýn yaptýðý gibi kendisini aklaþtýrmanýn ve aydýnlatmanýn sefasýna eriþmiþ olur.

            Uzun kýþ mevsimi boyunca karlar usul usul yaðarken, insan yüreðinden de ‘aþk kristalleri’ usul usul yaðmaya baþlar. Kiþinin kalbinde bulunan aþk duygusu ve gönül verdiði insan; karlarýn aydýnlattýðý bir kýþ gecesinde, ayak deðmemiþ topraklarda yürüyen bir varlýk kendisini nasýl ifþa ediyorsa, öylece aþikar olur yüreðin kuytu köþelerinde. Her yaðan ‘’kar’’ tanesi, ‘’yar’’ olur aþýða ve böylece ‘’Beyaz Aþk Þölenleri’’ peyda olur. Bundan sonra karlar yaðmaya devam ederken kiþinin yüreði de ‘’har’’ olur yanar. Bu vakitten sonra kiþinin yüreðinden dizeler ve aþklar yaðarken, soðuktan sönmüþ gözlerinden de týpký karlarýn örttüðü gecelerde mahzun mahzun akan ýrmaklar gibi gözyaþlarý akar ve yerdeki buzlarý eritmeye baþlar zira bu yaþlar, volkanlarýn püskürttüðü lavlar gibi olmuþtur çoktan…