Serenat

Bir akşam vaktiydi, mayıs rüzgarında

Kavakların okşanıp raks ettiği;

Eğilmişken bahar yellerine

Kayısı çiçekleri,

Diz çökmüştüm ben de

Ömrümün baharına;

Senfonisinde cırcır böceklerinin,

Serenat yapardım kadınıma…

Yayılırdı lahuti kokular, iğdelerle

Akşamsefasının muhabbetinden.

Elimde gitarım vardı,

Güllerin dikeninden yapılmış.

Diz çökerdim ben de

Ömrümün gül bahçesine;

Uçuşurken gece kelebekleri,

Serenat yapardım kadınıma…

Gülüşürdü kurbağalar derelerde,

Kara ezgilerle akan.

Nurani ışıltılar olurdu gözlerimde,

Tepedeki hilalden sızmış.

Diz çökerdim ben de

Ömrümün mehtabına;

Süzülürken bahçemde ateşböcekleri,

Serenat yapardım kadınıma…