Gafil misin ey yolcu, vakit daralýrken,
Rüzgâr vakti üflerken, gölge kýsalýrken?
Bir çið tanesi misin, solgun bir gül gibi,
Yoksa faniliðe kefil, sonsuz bir kul gibi?

Sefil mi düþlerin, nefsinle ördüðün?
Bir serap mý peþinde savrulup yürüdüðün?
Nice hanlar gördün, nice yollar aþtýn,
Ama kendine varmaya bir adým atmadýn.

Kefil misin özüne, sözünle, ruhunla?
Yoksa rüzgâra savrulup kaybolan kumla?
Ey fanilik tahtýnda yitik hüküm süren,
Ecel kapýyý çaldý, vakit tamam mý bilmeden.

Duy daðlarýn fýsýltýsýný, yýldýzlarýn sesini,
Bir damla iken derya ol, bul kendi özünü.
Gafil olma, sefil olma, kefil ol özüne,
Ölmeden öl ki, canýn erisin közüne.

Ahmet nejat