Özlemenin Şafağı

ÖZLEMENİN ŞAFAĞI

Yaramaz bir çocuk oldum

Hırsızlık yaptım imgelerimden

Gökkuşağından renklerini çaldım

Sözlüklerden kelimeleri

Sonra doludizgin koşuverdim şiire

Öylesine bıraktım

Şiir  seni yazdı…

Bilmezsin;

Üstüne ayaz düşen gözlerimde

Etkin kelimeler arıyor parmaklarım

Sırrını giyiniyor imgeler

Kalbi olana dayanmak ne gam

Matemine şapka çıkartırken hüzünler

Vuslatını dilendikçe

Üzerine yığılan çığlarda nefeslenmekteyim…

Ah sevda,

Dilimin suskunluğunu bileyliyorum kaç keredir

Özlemin şafağına mıhlarken hasretini

Aşkının eşiğinde titriyor ayaklarım

Çık işin içinden çıkabillirsen

Aklımın labirentlerinde fay hatları

Ve

Boynuma takılmış urganın ucunda

Âşıklar ölmez serenatı…

Anladım;

İpekten gömlek giymekmiş çıldırmanın mükâfatı

Hayallerimi gömdüğümü söyledim mübaşirlere

Ben beş bin yıllık yollardan gelmekteyim

Har oldum, ateş oldum, kül oldum

Yalnızlık kapılarının ardından

Sevdanı araladım

Seni buldum…

Derim ki!..

Ürkek şiirlerime uyanışı müjdeledim

Kalbimin ritimlerinde fay kırıkları

Yoluma çıkan sözlerine  emanet ediyorum ruhumu

Beni sözcüklerin vurdu yüreğimden

Ölmeyi ben istemedim…

Âdem Efiloğlu

14 Şubat  2025