Şair Dediğin

ŞAİR DEDİĞİN

Büyüdükçe nefessiz kalıyormuş şehirler

Daracık sokaklara insan dolduğundandır

Yazarken pek itibar göremezmiş şairler

Dili sivri, kalemi keskin olduğundandır

Copa, ipe, kılıca dik duran bir başı var

Ardında halk denilen güçlü arkadaşı var

Karşısında duranın kaybetme telaşı var

Kalemleri gücünü Hakk’tan aldığındandır

Kimi bulutlar vardır bir söz ile dağılan

Duyarsız olanlar var koyun gibi sağılan

Bazen asılan oldu bazen ise boğulan

Dibini görmediği suya daldığındandır

Ne demirden kapılar ne tel örgü pencere

Onun canını yakan mutfakta boş tencere

Sesini yükselten var göğsünü gere gere

Her zaman doğru kapı zili çaldığındandır

Saray şairleri var, şaha methiye düzen

Onlar için döndürür bütün çarkını düzen

Hayali sevgiliye derin şiirler yazan

Başın dönmesi, aşka esir kaldığındandır

Şair aşka aşıktır, sevgiyle nefeslenir

Hasret közünde yanar acılardan beslenir

Aşka aşık Coşari yüreğinden seslenir

Umudu tükendikçe sağken öldüğündendir

15.11.2024/Samsun

İbrahim COŞAR