Sözde Sevgi

"Sözde Sevgi"

Çocukken sevginin herkesin içinde var olduğuna inanırdım. Çünkü öyle öğretildi bize; anneler, babalar, büyükler çocuklarını severdi. Ama büyüdükçe fark ettim ki, sevgi öyle herkesin yapabileceği bir şey değilmiş. Bilmeyen sevemezmiş, sevse bile gösteremezmiş.

Aile sevgisi mesela… Hep söylenir: "Aileler çocuklarını her şeyden çok sever." Ama bunu hep kim söylüyor? Aileler. Çocuklara hiç sorulmaz: "Sence biz sevgimizi sana hissettirebiliyor muyuz?" Tek taraflı bir iddiaya dönüşür sevgi. Ama ya öyle değilse? Ya gerçekten seviliyorsak bile bunu hissetmiyorsak?

Sevgi bir sözden ibaret değildir. "Seni seviyoruz," demek yeterli değildir. Eğer bir çocuk, sevildiğini sadece kelimelerden öğreniyorsa, içten içe buna inanmamayı da öğrenir. Çünkü sevgi, dokunuşla, bakışla, ilgiyle, var olmakla hissedilir. Eğer hissetmiyorsan, aslında hiç var olmamıştır.

Bana hep "Seni çok seviyoruz," dediler. Ama o sevgiyi hissettirecek davranışları hiçbir zaman göremedim. Ellerini omzuma koymadılar, gözlerimin içine bakıp beni gerçekten anladıklarını hissettirmediler. Sevginin var olduğuna inanmadım. Çünkü sevgi, sadece kelimelerde kaldığında, anlamını yitiriyor.

Büyüdükçe anladım... Sevgi bazen gerçekten vardır, ama hissedilmiyorsa, hiç var olmamış gibidir.

Ve şimdi geçmişime dönüp baktığımda, içimde buruk bir teşekkür var:

"Teşekkür ederim, beni sözde çok sevip, eylemde hiç sevmeyen ailem. Beni, sevginin bir cümle değil, bir his olduğunu kendi başıma öğrenmek zorunda bıraktığınız için… Ve herkese, her söze inanmamam gerektiğini bana öğrettiğiniz için."