Ömrün Raconu...

G/örüntü ihlali idi gece, semiren yalnızlığın hikmetine vakıf olduğumun da ibaresi.

Hasreti d/okudum ben sözcüklerde

Dokunmak değil maksadım hüznün kibirli sesine

Vakıf olunası bir kat izi

Katlamadan severken katlandığım ne mi?

Söylemediklerimden dökülen hecelerin ıssızlığı

Kanamaya dair bir yara

Arası açılmadı gitti günün ve hüznün

Ve işte muteber bir yolculuk giriştiğim

Gergin ipin üstünde yürüyen cambaz kimliğinde kalemim

Yakut gözlerinde aşk meleğinin

Nice hutbe sarıldığım

Nice ses atıfta bulunası göğün tek karesi

Bile yeter aşkı ve sonsuzluğu görmeme.

Esef yüklü sesi rüzgârın,

Muteber bir açılımsa perdeli yüreğinden

Firar etti edecek tefe konulası hüzün ve mertebesi

Her şiirde savrulduğumun da dik alası

Raconu ömrün

Karıncalanan iç sesim

Dipçiği ile vurulduğum mazinin

Göbek bağım da kopmadı gitti.

Şüheda hayallerin mezarına ektiğim bir fide

Kıyama durduğum her şiirdir

Örtülü ödeneği benliğin

Kaybolmayı umduğum ömrün de hicabı

Kaybettiklerimle dolu ruhum

Taştı taşacak Nisan tası.

Savsakladığım bir lanet olsa keşke

Püsküllü belam ve sitemim

İçimde yanan o şehir

Bense bir şiir olup da konmalıydım sekizinci tepesine

Alametifarikası varlıkla yokluğun münazaası.

Nöbetteyim aralıksız

Sınırında duyguların

Korunaklı ruhumun atlas yorgunluğunda

Hükmeden kaderin atıfta bulunduğu o hikmet ki

Karası gözlerinde gecenin

Kanadığım hece hece

Konup konacağım bir ağaç dalı işte şiir

Meddücezrin infilakı

Halesinde mevsimin

Baskın bir hüzün

Damarlarımda akan sözcüklerden

Derlediğim bir hazine

Hala tutturamadım hedefi

Heder olduğum bir ömür yetmedi mi?