Sessizce Filizlendim

Soğuk ve karanlık bir kışta

Yitirdim tüm güzel renklerimi 

Güneşe hasret toprağın bağrına 

Bıraktım kurumuş tohumlarımı 

Toprağın derinliklerine inerken 

Bir bir kaybettim ışıklarımı

Ay ve yıldızlar tek tek sönerken

Aldığım darbelerle buldum yerimi

Her taraf sessiz, karanlık ve korkunç

Ben kimim, neden burada böyle çaresizim 

Bu bekleyiş yakışmaz benim benliğime 

Mutluluğa giden bir yol bulunur elbette 

Rüzgârın değmediği toprağın altında 

Yağmur damlaları gözyaşlarıma karıştı 

Güneşi hayal edip kabuklarımı kırarken 

Köklerimle toprağı yavaşça sarmaladım

Başımı kaldırıp yol almaya başlarken 

Bilinmezliğin içine umudumu gizledim 

Derinlerden gelen kuş seslerine takılıp 

Büyüdükçe,güçlenerek daha da ilerledim 

Sonunda güneş tüm sıcaklığıyla gülümsedi 

Solmuş tüm renklerim geri yerine geldi 

Verdiğim mücadelem zor ve çetindi 

Bunu ne güneş ne de kuşlar bildi

Toprak bağrına basmış bunu şimdi anladım 

Meğer bana dost imiş,ben onu düşman bildim

Sessizce filizlendim ,eski halime döndüm 

Sevgimi toprağıma sessizce fısıldadım