Yaranamadım

YARANAMADIM

Bülbül oldum gül dalına kondum da

Ben ona bir türlü yaranamadım

Aşkının uğruna ömür sundum da

Ben sana bir türlü yaranamadım

Aşıksın dediler coştukça coştum

Uysal ol dediler kendimi aştım

Koyun oldum kaval sesine koştum

Çobana bir türlü yaranamadım

İlk önce cansuyu olsa da adım

Can katmaktı kuru dala muradım

Yağmur oldum toprağını suladım

Fidana bir türlü yaranamadım

İşçi oldum gece gündüz çalıştım

Ekmeğimi dostlarımla bölüştüm

Az parayla çalışmaya alıştım

Patrona bir türlü yaranamadım

Bir kez “Siz kimsiniz?” diye sordum da

Beni dışladılar kendi yurdumda

En taş kalpli ile dostluk kurdumda

Cihana bir türlü yaranamadım

Vatana kendimi feda etsem de

Düşmana haine seda etsem de

Ata’ya sözümü eda etsem de

Divana bir türlü yaranamadım

Coşari ne kadar söylersen söyle

Belli ki dünyanın düzeni böyle

Yüreğim insani durunca öyle

Şeytana bir türlü yaranamadım.

09.04.2025/Samsun

 İbrahim COŞAR